Advies Coronavirus (COVID-19). Bekijk op onze website welke ondernemingen hun deuren hebben geopend en voorzien zijn van het logo van “Good to Go”. Kijk voor meer advies over een vakantie in Schotland op onze speciale pagina over het coronavirus.

Het Blog

Vijf Spookachtige Verhalen, Mythen & Legendes, Deel II

Huiver bij het horen van de wind die, op Halloween, vanuit de bergen over het loch in de glen blaast. Trek je Halloweenkostuum aan en vergezel ons in Schotland in het holst van de nacht bij het Keltisch kruis, waar we je een paar doodenge mythen, legendes en andere Schotse griezelverhalen vertellen.

Maar blijf weg bij het loch wanneer de bergwind waait. Je weet, met name tijdens Samhuinn wanneer de barrière tussen onze wereld en de geestenwereld op zijn dunst is, nooit helemaal zeker of je echt de wind hoort, of dat er een Kelpie vlak onder het wateroppervlak schuilt.

Een selkie in menselijke gedaante op de Schotse kliffen.Selkies

Onze eerste mythe brengt ons naar de noordkust van Schotland, een gebied met veel zeehonden… of lijkt dat alleen maar zo?

Selkies zijn magische wezens, een soort zeehond die zijn of haar vacht uit kan trekken om vervolgens als een beeldschoon persoon een korte tijd op het land door te brengen. Velen vielen in het verleden smachtend voor de selkies. Sommige onderhielden kort een relatie, andere stalen de vacht opdat de selkie zo niet terug kon veranderen en werd gedwongen om met de dief te trouwen.

Maar je wilt een selkie niet tegen je krijgen. Ze willen altijd terug naar de zee, en als je ze belet, nemen ze wraak. Zo zijn er verhalen van vachtdieven of zeehondenjagers die plotseling van klif ‘vallen’. Er is een reden dat we in Schotland zijn gestopt met de jacht op zeehonden, en die reden wordt niet altijd verteld. Bekijk hier waar en wanneer je in Schotland zeehonden en andere zeedieren kunt zien. Maar wees voorzichtig en laat ze met rust! Het zouden zomaar selkies kunnen zijn.

Beira, Godin van de Hooglanden

De rivier de Lochy met in de verte Ben Nevis boven de mist.

De rivier de Lochy met in de verte Ben Nevis boven de mist

“Duistere Beira was de moeder van alle goden en godinnen van Schotland. Ze had een groot postuur en was erg oud, en iedereen vreesde haar.” Zo begint de eerste van zestien Schotse volksverhalen in de bundel Scottish Wonder Tales from Myth and Legend (1917) van Donald Alexander Mackenzie, waarin deze wintergodin Bride, de zomergodin, voor altijd hoopt te verslaan.

Er zijn vele mythen over Beira, maar een van onze favoriete is van nadat ze de Hooglanden had geschapen. Ze maakte van Ben Nevis, de hoogste berg in het Verenigd Koninkrijk, haar troon. En in de onderliggende Great Glen had ze een put die ze enkel ’s nachts kon worden geopend, omdat het zonlicht het water zou laten groeien. Nessa, haar dienstmeid, was een avond te traag om de putdeksel dicht te doen, waarop het water als een onophoudelijke geiser eruit begon te stromen. Beira vervloekte de trage Nessa door haar in de altijd stromende rivier de Ness te transformeren om zo de put/het loch dat haar naam draagt tevergeefs te legen.

Elk jaar, op de nacht van haar transformatie, rijst de beeldschone Nessa uit de rivier waarop ze een prachtig triest lied in het maanlicht zingt.

Een vampier met twee jongens als zijn zombieslaven.De Vampier van het Necropolis

De politie inspecteerde op de nacht van 23 september 1954 het zuidelijk necropolis in Glasgow na een melding dat vreemde verschijningen tussen de meer dan honderd jaar oude grafstenen opdoken en ronddoolden. Eenmaal ter plaatse zagen de agenten dat het in feite honderden kinderen, gewapend met zakmessen, zelfgemaakte staken en stenen, waren. Ze schreeuwden hysterisch dat ze op zoek waren naar de vampier van Gorbals (de wijk waar het necropolis in ligt). De vampier zou kort daarvoor twee jongetjes met haar ijzeren tanden hebben gedood.

Men dacht indertijd dat de fantasie van de kinderen op hol was geslagen en legde de schuld bij strips. Pas later werd een verbinding gelegd tussen het voorval en een 19e-eeuws gedicht van Alexander Anderson over Jenny met de IJzeren Tanden, gebaseerd op een oudere legende van een heks met een vlijmscherp ijzeren kunstgebit. Jenny zou over de Glasgow Green aan de overkant van de rivier van het necropolis op dolende kinderen jagen en ze met haar ijzeren tanden verslinden.

Het necropolis werd in de 19e eeuw aangelegd om de vele lijken van de cholera-uitbraak van 1832 te kunnen bergen. Maar was het wel cholera… of is Jenny nooit echt weggegaan?

Bonnie Janet & Tam Lin

Twee geliefden in de bossen van Selkirkshire.

Twee geliefden in de bossen van Selkirkshire

Eeuwenlang werden meisjes gewaarschuwd om de bossen van Carterhaugh bij Selkirk in de Schotse Grensregio niet te betreden. Anders zouden ze ten prooi vallen aan de geest van Tam Lin. En zo ook bij het vallen van de avond ontmoette Bonnie Janet, de dochter van de plaatselijke heer, de geest in het bos. Echter, in plaats van een gruwelijk voorval werden de twee op elkaar verliefd.

Janet ontdekte op Halloween ontdekte dat ze zwanger van Tam Lin was, waarop ze terug haar geliefde in naar het bos keerde. Tam Lin vertelde haar dat hij nooit echt was overleden. Hij was ooit, lang geleden, als zoon van een edelman door de bossen aan het rijden toen hij van zijn paard viel en in de handen van de koningin van de feeën belandde. De feeën zorgden voor hem, maar hadden ook een gruwelijke schuld, waarbij ze elke zevende Halloween iemand aan de duivel moesten opofferen. En dit was de eerste in eeuwen dat ze geen ander slachtoffer in de bossen hadden kunnen vinden.

Tam Lin verdween, maar die avond besloot Janet om in een groene mantel in het bos te schuilen. Toen ze Tam Lin op een paard temidden van een processie feeën richting de offersteen zag rijden, sprong ze tevoorschijn. Ze trok haar geliefde van zijn paard, waarop de koningin van de feeën hem in een vuur veranderde. Maar omdat het vuur nog steeds Tam Lin was en het niet in zijn aard was om zijn geliefde en zijn ongeboren kind te krenken, deden de vlammen geen pijn. Janet liet het vuur hierop in het water vallen, waarop Tam Lin weer een man van vlees en bloed werd en de feeën een van henzelf moesten opofferen.

Auld Nick, de duivel, speelt een potje kaarten.De Duivel in het House of the Binns

Het House of the Binns werd in 1612 bij Linlithgow, net buiten Edinburgh, voor koopman Thomas Dalyell gebouwd. Maar het huis kreeg al snel een duistere reputatie na de dood van zijn zoon, generaal Tam Dalyell, in 1685. Dalyell vocht voor de grote mogendheden van zijn tijd en verkreeg in Rusland al de bijnaam ‘de Duivel van Moskou’. Echter, pas nadat hij meer dan 1200 predikers had gemarteld en in de Greyfriar’s Kirkyard in Edinburgh had opgesloten, kreeg hij zijn bekendste bijnaam ‘bloederige Tam’.

Dalyell was onverschrokken, zo ook de keer dat hij Auld Nick, de duivel, in het House of the Binns voor een potje kaarten uitnodigde. De duivel versloeg hem keer op keer, totdat Dalyell een avond besloot om een spiegel aan de muur achter de duivel op te hangen. Pas nadat hij had verloren, ontdekte de duivel het bedrog. Woedend tilde hij de massieve marmeren tafel op en smeet hem naar Dalyell, die deze wist te ontwijken.

Men durfde pas na de dood van Dalyell over hem, Auld Nick en de verdwenen tafel te praten. En het was op zich een leuk verhaal… totdat bijna 200 jaar later, in uitzonderlijk droge zomer van 1878, de vijver (een kleine 300 meter voor het huis) opdroogde en de marmeren tafel op de bodem bleek te liggen. Bezoek het House of the Binns zelf en zie de tafel met de afdruk van de duivel.

 

Schotland is een land van verhalenvertellers, en onze bergen, glens, bossen en eilanden zijn rijk aan spookachtige mythen, legendes en verhalen. Ontdek het Schotse Spookpad en geniet van de griezelige verhalen uit deel I.

 

Comments

Cookiebeleid

VisitScotland gebruikt cookies om uw ervaring op onze website te verrijken. Door onze website te gebruiken stemt u in met ons gebruik van cookies. Lees onze privacy- en cookiesverklaring voor meer informatie.