De Jakobitische Opstanden

Het verloop van de Jakobitische Opstanden is zeer complex. Het begon allemaal met Jacobus VII, zoals wij hem in Schotland noemen, of Jacobus II, zoals hij in Engeland heet, de laatste katholieke koning die over de koninkrijken Engeland, Schotland en Ierland regeerde. Jacobus VII werd tegen het einde van de 17e eeuw door zijn protestante schoonzoon van de troon gestoten en gedwongen in ballingschap in Frankrijk te gaan. Zijn aanhangers, de Jakobieten, waren vanaf dat moment tot diep in de volgende eeuw actief.

De Jakobitische Opstanden van 1708, 1715 en 1719

In 1707 werden de twee koninkrijken Schotland en Engeland verenigd – tot grote ontsteltenis van de aanhangers van Jacobus II. Zijn zoon James Francis Edward Stuart, door zijn aanhangers Jacobus VIII/III genoemd, probeerde twee keer, in 1708 en 1715, de troon te veroveren, wat in 1715 leidde tot de Jakobitische Opstand onder leiding van de graaf van Mar. In 1719 vonden de Jakobieten bondgenoten in Spanje en brak er opnieuw een opstand uit onder leiding van Lord Tullibardine en de graaf van Marischal.

• Geleid door: James Francis Edward Stuart – Jacobus VIII/II – ook bekend als de "Old Pretender"
• Belangrijkste veldslagen: de Slag bij Sherrifmuir (1715), de Slag bij Glen Shiel (1719)

De Jakobitische Opstand van 1745

Nadat prins Karel Eduard Stuart, de zoon van James Francis Edward Stuart, ook wel bekend als de "Young Pretender", er niet in was geslaagd de Franse regering over te halen tot een nieuwe invasie, besloot hij zijn eigen Jakobitische Opstand te financieren. Hij voer vanuit Frankrijk naar Schotland en bereikte in juli 1745 het eiland Eriskay in de Buiten-Hebriden. Van daaruit trok hij door de Hooglanden om een jakobitisch leger samen te stellen.

• Geleid door: Prins Karel Eduard Stuart - Charles III - ook bekend als Bonnie Prince Charlie of "Young Pretender"
• Belangrijkste veldslagen: de Slag bij Prestonpans (1745), de Slag bij Falkirk (1745), de Slag bij Culloden (1746)